Home Bilinmeyen Gerçekler İlk Varoluştan Günümüze Tüm Dinler

İlk Varoluştan Günümüze Tüm Dinler

by Volkan Burnaz
0 comment 464 views

İnsanoğlunun şafağından bu yana, insanlar dünyalarını, özellikle de “fırtınaya neden olan şey?”, “öldükten sonra bize ne olacak?” ve “dünya nasıl oluştu?” gibi bilinmeyen fenomenlerle karşı karşıya kaldıklarında anlamlandırmaya çalıştılar. Bu tür sorulardan, ilk ilkel dinlerimizin oluşması mantıklıdır.
Bir dini uygulamanın en eski kanıtı olarak ölülerin gömülmeye başlanması, 100.000 yıl öncesine kadar dayanır. Bunu inancın kaynağı olarak tanımlayamasak da, insanlığın başlangıcında, bir çeşit “öbür dünya” kavramı düşünülmeye başlanmıştı.
Zamanla, bu dini uygulama, bugün “Animizm” olarak bilinen, kıtalara yayılan yeni bir ideolojiye yol açmıştır. Bu yükselen inanç, tüm dünyada gelişecek ve diğer birçok ideolojiye dönüşecek kök inanç sistemiydi. Bu gelişen dinlerin yolculuğu üç klasik döneme ayrılabilir.
Bu dönemlerin, önceki inanç sistemlerini geliştiren yeni bir ideolojinin göstergesi olmadığını belirtmek gerekir. Dinler zamanla değişir, soyu tükenir ve farklı geleneklere ayrılırlar. Çevreye uyum sağlarlar.

1. Dönem: Animizm (M.Ö. 100.000 – Günümüz)
İnsanlar doğal yapıların (ör. Bitkiler, hayvanlar, kayalar ve rüzgar) manevi bir öze sahip olduğuna inanmaya başladılar. Bu ruhsal varlıkların, gündelik dünyamızı etkileyen güç ve mizaçlara sahip olduğuna inanılıyordu. Bu ilahi varlıklara ibadet ederek, bu ruh dünyasıyla uyumu sürdüreceğimize ve onlardan iyilik kazanacağımıza inanılıyordu.
2. Dönem: Politizm (M.Ö. 15.000 – Günümüz)
Politizmin kökleri Epipaleolitik çağda olabilir. Dilbilimciler ve tarihçiler, tüm Afrika ve Avrasya lehçelerini etkilemiş gibi görünen Nostratik adlı bir varsayımsal dil ailesini tanımlamışlardır. Yeniden inşa edilebilecek sözcüklerin birçoğu doğa tanrılarını (ana dünya ve baba gökyüzü gibi) içerir. Bu, animizmin doğa ruhlarının yeni bir Tanrı kuşağına dönüştüğünü (gök gürültüsü ve suyun soyut varlıklarını daha insani bir biçim vererek) ileri sürdüğünü göstermektedir. Neolitik devrim sırasında, yeni uzmanlık alanları gerektiren medeniyetler ortaya çıkmaya başlamıştır (örneğin yasalar, metalurji, tarım ve ticaret). Bu, medeni dünyaya rehberlik ve liderlik rolünü üstlenen Nostratik Tanrıların (örneğin Hint-Avrupalılar ve Sümerler) torunlarıydı.
Tipik olarak bu ilahi varlıklar, cennetleri, ölümcül alemi ve yeraltı dünyasını denetleyen birkaç sınıfa ayrılmıştır. Her bir tanrı kendi güçlerine, dini pratiklerine ve alanlarına (örneğin, ticaret, diplomasi, savaş araçları vb.) sahipti. İnsan bu varlıkların birine ya da tümüne ibadet edebilir, teklifler, dua ve hatta fedakarlık yoluyla onlardan iyilik kazanabilir.
3. Dönem: Monoteizm (M.Ö. 1348 – Günümüz)
Tunç Çağı’nda, bir tanrıya diğer bütün tanrılara öncelik veren yeni bir hareket şekillendi. Bu sistem Monoteizm olarak bilinir. 1348’de, Fehoh Akhenaten, tüm diğer Mısır tanrılarının rolünü küçümseyen, daha az bilinen bir tanrıyı “Aten” olarak adlandırdı. Bir süre sonra İran’da, bir Pers rahibi olan Zerdüşt, “Ahura Mazda” nın yüce bir tanrı olduğunu iddia etti. Bu yeni ortaya çıkmakta olan sistem, bir yaratıcı tanrının bilinen evreni oluşturduğunu ve tüm diğer alanlara hakim olabilmek için tamamen kendi kendine yeterli olduğunu ortaya koymuştur. Bu fikir Yahudilik, Hristiyanlık, İslam ve Sihizm’de öne çıktı.
Tek tanrılı sistemlerin çoğu doğada münhasır olma eğilimindedir, bu da Eski dünyanın tanrılarının mans bilincinden arındırılması gerektiği anlamına gelir. Sonuç olarak, tektanrıcı dinler pek çok savaş ve siyasi anlaşmazlıkla sonuçlanan çoktanrılı dinlerden daha az dini hoşgörü sergilediler.

You may also like